Mehmet Akif Yazılıtaş - Yaşama dair her düşünce

Adı hüzün olsun bu gerçeğin
Ayrılığın tekil sızısını hissetmenin
Ve senden sonraki yaşantımın,
Adı hüzün olsun!
Öteki renklerini aldığın,
Tek mevsimlik dünyamın,
Ve senden bana kalanların,
Rotasız başlayan yolculuğumun,
Her limanda yüzleştiğim sensizliğin,
Adı hüzün olsun!
Bir türlü gelmeyen geleceklerin,
Bir yarısı sende kalan geçmişin,
Ve her gün biraz daha kaybolan iyimserliğimin,
Adı hüzün olsun!

Gittikçe tuhaflaşan tavırlarımın,
Azalan ideallerimin,
Alışkanlık haline gelen sıradanlıkların
Birbirine benzeyen her günün
Adı hüzün olsun!
Aklımda kalan şarkı sözlerinin,
Anılarını sakladığım kirli odamın,
Yağan yağmurun,
Cama dayanmış soluk yüzümün,
İçimde ağlayan çocuğun,
Adı hüzün olsun!
Artık gelmeyeceğine olan inancımın,
Eksik yüreğimin, göremediğim renklerin,
Sensizliğin, yarım kalmışlığın,
Adı hüzün olsun!
Değişmeyen şeylerin,
Aynı filmin tekrarına benzeyen rüyaların,
Sadakatini elden bırakmayan gönlümün,
İçimdeki yalnız şairin, bu yaşantının,
Ve bu şiirin adı hüzün olsun!

Bismillah

Davran gönül,zaman sefer zamanı..!
Mutlak geçilecek hayat ummanı.
Bu son liman idi,sıla limanı.
Demir al..! Yelkenler fora,bismillah.
Bismillah ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

Artık üzülmenin hiç gereği yok. 

 Son yaklaştı,suyun bir çeyreği yok.
Dik dur,dalgakıran mendireği yok.
Yürü,suyu yara yara bismillah..!
Bismillah ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

Yere batsın artık pulu,parası.
Elin olsun aşk-meşk,yürek yarası.
Göründü hayatın sonu,karası.
Madem bize geldi sıra,bismillah.
Bismillah ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

Artık dalga yokmuş,alındı notam.
Aheste aheste tam yoldur rotam.
Huzur da,hüzün de buluyor hitam.
Hak olsun dudakta nara,bismillah.
Bismillah ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

Çok çabuk geçilen bir umman gördük.
Yorgunluk atacak çok liman gördük.
Sahi,biz bunları ne zaman gördük?
Tez bitti verilen süre,bismillah.
Bismillah ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

Üç-beş mutlu günüm çekildi forsa.
Suya döktüm geri kalan ne varsa.
CÜCE kaptan nerde diyen olursa,
Koştu deyin gerçek yare,BİSMİLLAH.
BİSMİLLAH ey gönül..! VİRA BİSMİLLAH.

• Aşk Dediğin Yoksulluktur! Yoksunluktur aşk dediğin! Bir yanın eksik kalır geceler boyu, aldığın nefes yetişmez, sokak çocukları gibi dışarıda üşür yüreğin.

• Kaybetmektir aşk! Egonu, gururunu, kimliğini bir hırsızın ellerine gönüllü bırakmaktır. İsteyerek bencillikten vazgeçmektir. Omuzlarındaki tüm yükü atarak, avare gülüşlere uyanmaktır düş sabahlarında. Hiç fark etmeden nelerden vazgeçtiğini, cebinde, avucunda ne varsa dağıtmaktır.

• Aşk bir çeşit yoksulluktur. Mantığını kaybeder bedenin, kim ne derse gülümsersin. Hayattan kopmakla durmak arasında sendelediğinde ruhun, tam o anın içinde durur aşk dediğin.

• Kazanma ihtimalinin az olduğu bir kumar oyunudur aşk. Elindeki karta bakmadan rest çekmektir yaşama. Tüm zenginliğini, düşük ihtimale rağmen, hayatın ortasına sürmektir.

• Uğrunda bir ömür harcadığın özgürlüğünü hibe etmektir aşk dediğin. Başkasına ait küçücük bir kalbin içine sığmaya çalışmaktır. Köleliğe razı olmaktır. Gülümseyen bir çift dudağa, güzel bakan bir göze esir olabilmektir. Yani, aşk dediğin gönüllü hükümlülüktür.

• Olmayacak duaya amin demektir aşk. İmkansızı başaracağına dair şiddetli inançlara tutulmaktır. Kaç merdiveni üst üste koyarsan, mehtabı sevdiğinin kollarına çekebileceğini hesaplamaktır mesela. Ortak bir yıldız seçip, bulutlu gecelerde seni düşünmediğini sanarak ağlamaktır. Muhteşem şiirler yazdığına inanarak, tüm sevdiklerini esir etmektir, yüreğinden başka yere bağlanamamış kelimelere.

• Uykusuzluktur aşk dediğin! Yalnızken onu düşünmekten kapanmayan gözler, sabah ezanlarını duyarak sızar en sonunda. Sayısız geç kalışların açıklanamaz sebebidir. Birlikte olduğunda onu seyrederek bitirmektir geceyi ve çok uzun uyuyuşun içinden kalkmış gibi dimdik başlamaktır yeni güne.

• Sürekli dalgınlık halidir aşk. Kafanı yaslayarak hayallere daldığın otobüs camlarında izler bırakmaktır, ineceğin durağı kaçırarak. Yanından geçeni görmeden sokaklar boyu yürümektir. Kafanda duran gözlüğü, konuşurken elinde tuttuğun telefonu aramaktır.

• Zamanla kavga etmektir aşk. Yelkovanla akrebe küfür etmektir geçmek bilmez bekleyişlerde. Planlarını uyduramamaktır, hayat sürprizler yaparak değiştiğinde.

• Kendinden vazgeçmektir aşk dediğin. Yemeğin en güzel yerini ayırmaktır sevdiğin için. Onun yerine düşünmektir, onsuz kaldığın anlarda bile. Birini kendinden çok sevmektir, henüz kendini sevmeyi bile beceremediğin yaşam tünelinde. Hastalandığında bir sandalye üzerinde beklemektir sabaha kadar. Her acısını kalbinde misliyle hissetmektir.

•  

•  

• Aşk dediğin yoksulluktur. Bedenini, ruhunu, kalbini emanet ederek başkasına; düşler bahçesinin çiçekleri ile avunmaktır. Kendin olmaktır aslında,özüne dönmektir. Vazgeçmektir hırslardan, cezalardan, çekişmelerden. Sadece güzel olana dayandırıp yaşamı, her mevsimin tadını çıkarmaktır. En değerlisi, aşk, bir kalbe sevmeyi öğretmektir.
  

 

Yar... bakma gözlerime öyle..Göremezsin orada savaştan öte bir şey.
Okunmaz bende mutluluğun izi..Saçlarımdan süzülür ayrılığın tadı.
Gitmeler yer tutmuştur yüreğimde, hasret delip geçmekte ruhumu..

Ve aklım terk etti beni, senin ardından..

Yar...susma bana öyle , bir şey de..gel de geleyim, git de gideyim.
Ama batırma içime bu sessizliği..

şimdi hangi şehre sığınırım, hangi kapılarda bulurum izini…

Hayat küsmüş, seninle basıyor üstüme, ölüm uzuyor içimdeki yollara.
Ve ben yavaş yavaş düşüyorum gidişine astığın uçuruma…
Şimdi ne okunur, ucuna kan bıraktığın dudağımda. Gözlerime yuva yapmış hüzün kırıkları, Bata çıka yaşıyorum bu koca yalnızlığı…
En keskin susmalarda öldürdün beni,harflerimi de adıma gömdün.
Kara yazılarda okudum hikayemi..

Duvarlarda çürüdü parmak uçlarım.Soğuk bir hücre ayazına gömdüm, yüzümde açan gölgeni…

Yar... durma öyle uzakta, öteden estirme ayrılık rüzgarını.Hazan değdirme yaralarıma.
Şimdi yalvarışlar dizilmiştir gözlerime, yüzüme bir bıçak gibi bakma !
Vurma içime bu soğuk sabahı.Unut gecenin en derin yaralarını.
Varlığınla ört yüreğimi, uykuma geçit ver.
Solgun düşler derledim yarına, saklımda büyüttüm ismini..

Yokuşlara dayanmaz ömrüm, idam et bu sürgünlüğü.

Yol ver gideyim, içimin en titrek yanına seni nöbet bileyim.
Hem daha mı çok benden kanayan yaraların?
Bir yol ver,bir şey de ama susma !

İniltisinden durulmaz yoksa bu ayrılığın.
Ve dokunmaz ellerim sana, sen aldırmasan da…

Gözlerindeki kor acıtmasın yüreğimi, ben unuttururum varlığımı…

Yar... yakma bu sonbahar düşkünü hayatımı, gömerim geçmişe adımı.
Ama bitmesin bu ayrılığın son mısraları.
Çünkü bu ;yarası içinde saklı bir bedenin son duaları…

(alıntı)